Rządowy projekt ustawy o instrumentach wspieranego podejmowania decyzji.

I. Synteza Strategiczna

Ustawa Druk nr 2645 stanowi kluczowy impuls sterowniczy w architekturze kontroli państwa nad jednostkami o ograniczonych zdolnościach decyzyjnych. Przejście z sztywnego, binarnego modelu kontroli na elastyczny system wspomaganego podejmowania decyzji ma na celu zniesienie instytucji ubezwłasnowolnienia całkowitego i wprowadzenie spektrum instrumentów wsparcia. Dzięki temu ustawa dąży do zachowania autonomii poszczególnych podsystemów (obywateli) jako stanu domyślnego, co zwiększa adaptacyjną zdolność Polskiego Społecznego Systemu Autonomicznego. W ten sposób maksymalizuje się swobodę operacyjną jego komponentów, poprawiając wierność sprzężeń zwrotnych niezbędnych do regulacji homeostatycznej.

II. Bilans Energetyczno-Informacyjny

Ustawa znacząco usprawnia moduł Receptora systemu, przekształcając wcześniejszych "martwych sensorów" w aktywne źródła informacji o woli i preferencjach jednostek. Nowe instrumenty działają jako wzmacniacze sygnałów, umożliwiając odbiór bardziej zniuansowanych informacji. Korelator, czyli podsystem sądowy, jest teraz odpowiedzialny za bardziej złożoną korelację stanu jednostki z odpowiednim poziomem wsparcia, co zwiększa obciążenie przetwarzania danych, ale jednocześnie poprawia precyzję decyzji wyjściowych. Nowo powstałe role efektorów, takie jak asystent prawny czy kuratorzy, realizują specyficzne dyrektywy sądowe. Alimentator systemu odczuwa wpływ nowych kosztów związanych z postępowaniami sądowymi i utrzymaniem rejestru.

III. Werdykt Cybernetyczny: OCENA [Pozytywna], RYZYKO [2/10]

Ustawa zmniejsza Moc jałową ($P_j$) poprzez zastąpienie modelu wysokiego tarcia i przymusu na rzecz modelu wspierającego. Poprzedni model generował znaczne "Koszty Przymusu", wymagając znacznej energii państwowej na utrzymanie i egzekwowanie woli zastępczej. Nowe ramy minimalizują ten przymus, redukując wewnętrzne tarcie systemowe. Wprowadzenie nowych procedur i rejestru dodaje biurokratycznego obciążenia, ale jest to kompensowane przez znaczne zmniejszenie energii potrzebnej do zarządzania obywatelami jako nieautonomicznymi obiektami. Ta redukcja Moc jałowej ($P_j$) przekłada się bezpośrednio na większą rezerwę Mocy dyspozycyjnej ($P_d$) dostępnej dla suwerennych celów systemu.

IV. Dyrektywa dla Obywatela

Ustawa znacząco wzmacnia suwerenność i bezpieczeństwo obywateli poprzez zwiększenie ich autonomii decyzyjnej i redukcję przymusu państwowego. Obywatele powinni być świadomi, że nowe instrumenty wsparcia są zaprojektowane w celu ochrony ich zdolności do podejmowania decyzji, co zwiększa ich swobodę i wpływ na własne życie. System staje się bardziej odporny na zewnętrzne zakłócenia, co sprzyja stabilności i efektywności w długoterminowym zarządzaniu społeczeństwem.